Eind 2010 spraken we in de raad af dat de Commissievergaderingen en Raadsvergaderingen een nieuwe vorm en opzet zouden gaan krijgen. Zo zouden we als raad meer grip op de te bespreken onderwerpen (wat komt er op de agenda) gaan krijgen en beloofden we elkaar meer in onderling debat en discussie te gaan. Althans dat leken we te willen....... Schoorvoetend kwam deze nieuwe werkwijze op gang, iedereen moest eraan wennen. Het verbeterde zienderogen toen we van voorzitter wisselden en onze nieuwe voorzitter, Lies Oldenhof, ons uitdaagde niet alleen met onze mening te komen, maar ook elkaar daarop te bevragen.

Toen we net lekker op gang kwamen werd de Commissievergadering van maart afgelast 'omdat er te weinig onderwerpen klaar waren voor bespreking'. Verbazingwekkend, want er waren allerlei onderwerpen aangedragen door verschillende partijen en bij een Commissievergadering mag je juist ook zonder al teveel voorbereiding met elkaar van gedachten wisselen zonder dat er direct al snel een besluit genomen moet worden. Een volgende Commissievergadering waren er juist te veel onderwerpen waardoor we helemaal niet toekwamen aan de discussie, terwijl er wel allerlei belanghebbenden en betrokken burgers daar nu juist op zaten te wachten. De fractievoorzitters vonden samen dat het zo niet moest, Commissievergaderingen moesten altijd doorgaan.

Sprakeloos was ik toen de commissievergadering van september, de eerste na de zomervakantie, afgeblazen werd! Er stonden twee onderwerpen op de agenda 'en die waren nog niet voldoende voorbereid'! Wie zit hier zijn huiswerk niet te doen? We hebben toch niet voor niets een planning, de Lange Termijn Agenda? We worden er als raadsleden nota bene voor betaald (met publiek geld) om bij elkaar te komen en belangrijke zaken te bespreken. Ik kan niet geloven dat er te weinig is om over te spreken, en vraag me af of we het dan wel over de goede dingen hebben? Het afblazen van een Commissievergadering ondergraaft wat mij betreft de positie en de taak van de raad en tast dus het democratisch gehalte van ons werk aan.

Ik merk dat ik mij na een jaar raadswerk opwind over dingen waar sommige andere raadsleden zich bij neer hebben gelegd of aan gewend zijn; dat ben ik niet van plan!